Tarih beni yazmıyorsa ben kendim yazarım!

16 Şubat 2014 Pazar

Toprak kokan isnanlar




İstanbul'a dönmeden önce babama gittim sadece babama gittim dersem yanındakilere haksızlık olur.
Aileme gittim. Dedem oğlunun yanında yatıyor, babamda oğlunun yanında yatıyor, abim ise amcasının yanına kıvrılmış, çok mutlu gözüküyorlardı aslında toprak gibi gözüküyorlardı ama bence mutludurlar, öyle hayal ettim yani. Hatta kıskandım biraz aralarına kıvrılmak istedim onların dünyada bir arada olduğu günleri hatırlayınca bunu düşünmemek elde değil.
Keşke her mezara içindekinin kokusu sinse, her mezar sahibi gibi koksa gerçi sahibi gibi kokuyor ya onlarda toprak olmuşlardır dimi ? Şimdiye kadar çürümüşlerdir düşünsenize ailem çürüyor.
Abimin o güzel yüzünün çürüdüğünü düşünmek hiç iç açıcı bir durum değil, babamın o güzel gözleri, peki dedelerin sakalları onlara ne oldu acaba hala beyazlar mı?
Çok ilginç ölüm denen şey, ömrünüzü birlikte geçirdiğiniz insandan bir daha haber alamamak.
Üzüldüğüm şey hangisi karar veremiyorum özlediğime mi üzülüyorum? Yoksa haber alamayışıma mı ? Yada tek üzüldüğüm kendi acizliğim mi? Mütemadiyen hepsine birden üzülüyorum.
Aslında bu üzüntü kelimesi çok basit kaçar bu duyguları tercüman etmeye, zira en sevdiğim kolyemi kaybedince de üzülmüştüm ikisi de aynı kelime ama duygular çok farklı, acaba bu duyguları tabir edebilecek kelimeler var mı? bence yoktur olsaydı yazardı birileri hiç okumadım böyle şeyler yaşadım sadece...
Mezarlıkta onlara öylece bakarken bedenimin geleceğini görüyorum aslında, ruhum ne olacak hiç bilmiyorum
hayatıma bakınca ruhumun akıbetini iyi görmüyorum...
Ama yaptığım şeyler denizi sulamak gibi saçma ve gereksiz biraz daha yararlı işler yapabilseydim belki ruhum daha rahat olurdu...
Eğer mezarlık bu kadar merkezi bir yerde olmasaydı orada dikilip düşüneceğime öyle bir ağlardım ki göbeğimde ki kaslar ağırıncaya kadar. Çok ağladığımda göbeğimdeki kaslar hep ağırırda.
Böyle bencilce üzülmeye devam edince yaşamam gereken hayatı unutuyorum hep.
Karşımdaki mezarlıklara da şükretmem gerektiğini düşününce rahatladım ya onlarda olmasaydı?
Bir mezarlıkları olmayadabilirdi o zaman nereye giderdim ben?
Ailemin mezarlığı olduğu için sevineceğim aklıma gelmezdi her açıdan bakmak lazımmış.
Böylece ailemin yanından gözümden bir damla yaş akıtmadan gülümseyerek ayrılamayı başardım.
Bazen Müslüman olarak doğduğuma çok az şükrettiği mi fark ediyorum eğer bu dine inanmasaydım bir küçücük aklım var onu da kaybederdim.

24 yorum:

  1. Ne denir şimdi bilemedimki.

    YanıtlaSil
  2. Dediğin gibi şükretmek gerek ki Müslümanız... Bu hayatın bir gün biteceğini, burada misafir olduğumuzu, esas hayatın başka bir alemde sonsuza dek devam edeceğini ve bu dünyada yaptığımız her şeyden hesaba çekileceğimizi, yaptığımız kötü işlerden sorumlu olduğumuzu bilmeden yaşasaydık vay halimizeydi.... Ölüm tuhaf şey evet. Çok acı verici, ben henüz kaybetmemişken ailemi, bir gün o vaktin o anın geleceğini biliyor ve o anı hayal ediyorum... Düşünürüm yani ara ara, hiç olmayacakmış gibi yaşayamayız sonuçta ve hayalinde bile yüreğim sızım sızım sızlar nefesim kesilir..... Ama yapacak bir şey yok işte.. Toprak olarak, çürümüş olarak düşünme, dua et onlar için bol bol. Rabbim rahmetini üzerine indirdiği feraha çıkardığı kullarından eylediyse, kabirleri gül bahçesi misalidir ve senden benden daha rahattırlar... inşallah o mertebedeki kullar arasındadırlar canım... Rabbim in merhameti çok büyük...

    YanıtlaSil
  3. merhaba..
    yanına kıvrılmak diyince bende.. ah neyse.
    allah rahmet eylesin.

    YanıtlaSil
  4. ufff yaaaa çok etkileyici anlatmışsın ama yaaaa.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. anlatabildiğimi sanmıyorum :))))

      Sil
  5. sormaya cesaretim olsa nasıl, derdim..

    bu bakış açısını seviyorum. akıl sağlığımızı bu şekilde koruyor, başımıza gelenlerle ancak bu bakış açısıyla başa çıkıyoruz.
    çok şükür gerçekten.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ölüme farklı bir açıdan bakamam ki zaten :)

      evet çok şükür :)

      Sil
  6. Cidden mezarımın olmaması ne kadar korkunç bi şey olur, ölünce kimse mezarıma bakmazsa kaybolur gider belki başkasını gömerler üzerime, ne kadar korkunç

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. dimi ya denizde boğulsan bi balinanın midesinde mezarın olsa ne kötü olur

      Sil
  7. Ölüm duyguların içinde en çok aciz kaldığımız, anlamlandıramadığımız tek duygu sanırım. Keşke hiç olmasa, keşke onların yanlarına kıvrılmak gerçekten mümkün olsa. Üzülme, hayatın kuralı bu. Eminim orada bizleri bekleyen yine ailemiz olacak :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. keşke :)
      Orda bizi bekleyen şeysadece ailemiz olsa keşke :))

      Sil
  8. Bir çok giden memnun ki yerinden çok seneler geçti çok seneler geçti dönen yok ki yerinden.. .. Şarkısı bu yazı için ideal bir şarkı .Anlamlı yazı olmuş efendim.

    YanıtlaSil
  9. Ya ama böyle gece gece okuyunca olmuyor arkadaşım ya :(
    Ben hep gece vakti okumaya gayret ederim kafam daha sakin oluyor ama artık sanırım yavaştan bir karar almam gerekiyor.
    Seni tanımıyorum. Seni hiç tanımıyorum. Ama sanki şu yazıyı okuyunca kaç yıllık dostum gibi hissediyorum. Ne zaman oldu? Ne kadar oldu? Nasıl başa çıkabiliyorsun bilemiyorum ama Allah sabır versin ve gani gani rahmet eylesin...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. alışıyo insan zamanla yapabilecek bir şey maalesef :)
      babam 4 yıl
      abim 6
      ikisi de kazara bir anda olu verdi işte
      amin amin
      :)

      Sil
  10. İnsanın tıkanıp kelimelerinin kifayetsiz kaldığı zamanlar vardır işte o anlardan biri şu an.. Üzgünüm Pink Allah rahmet eylesin ve mekanları cennet olsun. Sana da Rabbim sabır nasip etsin.

    YanıtlaSil
  11. Çürüdüğünü değilde çiçek açtıklarını, başka hayatlar yaşadıklarını hayal etsen, ben öyle yapıyorum
    :)
    Başın sağ olsun
    Sevgilerimle
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet öyle hayal ediyorum ama gerçekleri değiştirmiyor ki :)

      saol :))

      Sil
  12. pink güçlüsün sen ya.Ordan ağlamadan kalmak,içine atmak.Bunlar büyük şeyler.
    Napalım işte,elimizde değil sevdiklerimizin gitmemesi.İşte bu da hayatın acımasızlığı.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Allah veriyo dayanma gücü :)

      Evet elimizden hiç bir şey gelmemesi acizliğimiz üzüldüğümüz şeylerden biride o işte.

      Sil